Irma (15 July 1988)

Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (17 Δεκεμβρίου 1770 - 26 Μαρτίου 1827)

Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (Ludwig van Beethoven, προφορά στα γερμανικά: Λούντβιχ φαν Μπέτχοφεν, Βόννη, βαπτίστηκε 17 Δεκεμβρίου 1770 — Βιέννη, 26 Μαρτίου 1827) ήταν Γερμανός συνθέτης και πιανίστας.

Αποτέλεσε μία από τις κεντρικότερες μορφές της κλασικής μουσικής και συγκαταλέγεται σήμερα ανάμεσα στους ευρύτερα αποδεκτούς συνθέτες όλων των μουσικών περιόδων και τους πλέον γνωστούς όλων των εποχών. Ο Μπετόβεν αν και ανήκει περισσότερο στην κλασική περίοδο, συνδέθηκε με το κίνημα του ρομαντισμού που ακολούθησε και τα τελευταία του έργα διακρίνονται από έντονα ρομαντικά στοιχεία. Οι συμφωνίες και τα κοντσέρτα για πιάνο που συνέθεσε αποτελούν τα πιο δημοφιλή έργα του. Από πολλούς αναγνωρίζεται ως μια από τις μουσικές ιδιοφυΐες, παράδειγμα και μέτρο σύγκρισης για όλους τους μεταγενέστερους συνθέτες.

Η ζωή του

Ο Μπετόβεν γεννήθηκε στη Βόννη το 1770. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του δεν είναι γνωστή, βαφτίστηκε όμως στις 17 Δεκεμβρίου. Καταγόταν από μουσική οικογένεια, αν και κανένας από τους προγόνους του δεν διακρίθηκε στη σύνθεση. Ο παππούς του ήταν φλαμανδικής καταγωγής και διευθυντής χορωδίας στην Αυλή του Πρίγκηπα Εκλέκτορα της Κολωνίας στη Βόννη. Ο πατέρας του, Johann van Beethoven, εργάστηκε ως επαγγελματίας τενόρος στην ίδια χορωδία ενώ παρέδιδε και μαθήματα πιάνου και τραγουδιού. Παράλληλα αποτέλεσε τον πρώτο δάσκαλο μουσικής του Λούντβιχ, ωστόσο η σχέση τους ήταν μάλλον κακή, καθώς ο πατέρας του τον καταπίεζε διαρκώς και προσπαθούσε να τον εκμεταλλευτεί παρουσιάζοντας τον ως παιδί θαύμα, όπως ήταν ο Μότσαρτ. Αργότερα, ο Κρίστιαν Νέεφε (Christian Neefe) ανέλαβε το έργο της μουσικής του εκπαίδευσης.

Σε ηλικία 12 ετών δημοσιεύτηκε η πρώτη του σύνθεση και ο Νέεφε δήλωσε πως επρόκειτο για τον νέο Μότσαρτ. Ο Μπετόβεν συνέχισε να συνθέτει έργα ενώ συγχρόνως άρχισε να εργάζεται ωςοργανίστας στην Αυλή. Το 1787 μια ξαφνική αρρώστια της μητέρας του, στερεί τη δυνατότητα από τον νεαρό Μπετόβεν να μεταβεί στη Βιέννη προκειμένου να κάνει μαθήματα με τον Μότσαρτ. Λίγο αργότερα όμως, το 1792, ο Γιόζεφ Χάυντν, κανόνισε να πάει τελικά στη Βιέννη για να αναλάβει τη διδασκαλία του. Η εκπαίδευσή του στο πλευρό του Χάυντν διήρκεσε συνολικά δύο χρόνια. Επιπλέον σπούδασε αντίστιξη για ένα χρόνο με τον Γιόχαν Γκέοργκ Αλμπρεχτσμπέργκερ (Johann Georg Allbrehtsberger) και φωνητική σύνθεση με τον Αντόνιο Σαλιέρι (Antonio Salieri). Σταδιακά, άρχισε να αναγνωρίζεται η αξία του, αρχικά ως πιανίστας αλλά αργότερα και ως συνθέτης. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των συνθετών της εποχής, ο Μπετόβεν δεν ανήκε στην Αυλή ούτε εργάστηκε για την εκκλησία, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία του ως συνθέτης. Κατόρθωνε να συντηρείται είτε με έσοδα από τις δημόσιες συναυλίες του, είτε παράγοντας και έργα κατά παραγγελία. Την πρώτη δημιουργική του περίοδο κατάφερε να καθιερωθεί στη Βιέννη χάρη στην σημαντική υποστήριξη του αριστοκρατικού κύκλου της Αυστρίας, της Βοημίας και τηςΟυγγαρίας.

Ένα από τα σημαντικότερα και το πιο τραγικό γεγονός της ζωής του Μπετόβεν αποτέλεσε η κώφωση του. Άρχισε να χάνει την ακοή του σταδιακά από την ηλικία των 26 ετών, το 1796 (κατά άλλους αρχίζει λίγα χρόνια αργότερα) και, περίπου το 1820, θεωρείται πως ήταν ολοκληρωτικά κωφός. Το γεγονός αυτό προκαλούσε μεγάλη θλίψη στον Μπετόβεν, η οποία αποτυπώνεται και σε γράμμα του προς τους αδελφούς του, το 1802, με την παράκληση να διαβαστεί μετά το θάνατό του, γνωστό και ως Διαθήκη του Heiligenstadt. Παρά την απώλεια της ακοής του, έγραψε μουσική μέχρι το τέλος της ζωής του. Η υγεία του Μπετόβεν ήταν γενικά κακή και το 1826 επιδεινώθηκε δραστικά, γεγονός που οδήγησε και στο θάνατο του τον επόμενο χρόνο.

Στην κηδεία του Μπετόβεν που έγινε στις 29 Μαρτίου ο Φραντς Σούμπερτ ήταν ένας από τους 36 λαμπαδηφόρους.

Μουσικό έργο

Το έργο του Μπετόβεν διακρίνεται κυρίως σε τρεις χρονικές περιόδους. Η πρώτη αρχίζει από τις πρώτες δημιουργίες του μέχρι το 1802 που δημιουργεί τελικά ένα προσωπικό ύφος. Η δεύτερη περίοδος διαρκεί περίπου μέχρι το 1816 και ο Μπετόβεν είναι ήδη ένας αναγνωρισμένος συνθέτης. Η τελευταία περίοδος διακρίνεται από την παρουσία του ρομαντικού στοιχείου στις συνθέσεις του.

Πρώτη περίοδος

Τις πρώτες σονάτες που συνέθεσε, ο Μπετόβεν τις αφιέρωσε στον Χάυντν, που αποτέλεσε και τον σημαντικότερο δάσκαλό του. Οι σονάτες αυτές χαρακτηρίζονται και από μεγάλες ομοιότητες με αντίστοιχες συνθέσεις του Χάυντν. Η σημαντικότερη ίσως από αυτές είναι η "Παθητική" (op. 13). Άλλες εμφανείς επιδράσεις είναι ο Μότσαρτ, ο Μούτσιο Κλεμέντι (Muzio Clementi) και ο Γιαν Ντούσεκ (Jan Dussek). Τον Απρίλιο του 1800 ο Μπετόβεν παρουσίασε την 1η Συμφωνία και δύο χρόνια αργότερα την 2η Συμφωνία. Η πρώτη ακολουθεί περισσότερο τα κλασικά πρότυπα, ενώ η δεύτερη χαρακτηρίζεται από περισσότερες καινοτομίες, κυρίως ως προς τη δομή της. Τα πρώτα έργα του Μπετόβεν διακρίνονται γενικά από συχνές εναλλαγές στη δυναμική και έντονες αντιθέσεις ή εξάρσεις. Στην πρώτη περίοδο ανήκουν επιπλέον τα έξι πρώτα κουαρτέτα εγχόρδων (op. 18) και τα δύο πρώτα κοντσέρτα για πιάνο.

Δεύτερη περίοδος

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης δημιουργικής περιόδου του, ο Μπετόβεν έχει αναγνωριστεί σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη ως συνθέτης και πιανίστας. Παράλληλα αναπτύσσει ένα περισσότερο προσωπικό ύφος το οποίο χαρακτηρίζεται συχνά ως "ηρωικό". Η περίοδος αυτή ξεκινά με την 3η Συμφωνία (ή Ηρωική Συμφωνία), η οποία είναι πολύ μεγάλη σε διαστάσεις για τα πρότυπα της εποχής και χαρακτηρίζεται από αρκετές παρεκτροπές από την κλασική δομή των συμφωνιών. Το δεύτερο μέρος (Πένθιμο Εμβατήριο) έχει εμβατηριακό χαρακτήρα και θεωρείται αναφορά στην Γαλλική Επανάσταση. Αφιερώθηκε αρχικά στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Την ίδια περίοδο ο Μπετόβεν συνθέτει και την μοναδική του όπερα Φιντέλιο. Κεντρικός χαρακτήρας της είναι η Λεονόρα, η οποία μεταμφιεσμένη σε άνδρα σώζει τον σύζυγο της από τη φυλακή. Η όπερα παραπέμπει επίσης στην Γαλλική Επανάσταση, με την Λεονόρα να ενσαρκώνει τα ιδανικά της. Η πρώτη παράσταση της όπερας δόθηκε το 1805 αλλά ακολούθησαν άλλες δύο εκδοχές της, το 1806 και το 1814.

Την περίοδο 1806 - 1808, ο Μπετόβεν ολοκλήρωσε την 4η, την 5η και την 6η Συμφωνία (ή Ποιμενική), ενώ το 1812 γράφτηκε η 7η και η 8η Συμφωνία. Στην δεύτερη περίοδο του Μπετόβεν ανήκουν ακόμα τα τρία τελευταία κοντσέρτα για πιάνο, το μοναδικό κοντσέρτο για βιολί, πέντε κουαρτέτα εγχόρδων (7-11) και έξι επιπλέον σονάτες για πιάνο στις οποίες περιλαμβάνεται η σονάτα Waldstein και η Appasionata.

Τρίτη περίοδος

Το 1816, το προχωρημένο στάδιο απώλειας ακοής του Μπετόβεν, αναγκάζει τον συνθέτη να αποσυρθεί σε μεγάλο βαθμό από πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι συνθέσεις αυτής της περιόδου είναι μεγαλοπρεπείς, με μεγαλύτερο πνευματικό βάθος, ενώ η δομή τους θεωρείται γενικά πιο αφηρημένη και ασαφής. Στα τελευταία έργα του, ο Μπετόβεν χρησιμοποίησε επίσης πολύ συχνά το στοιχείο των παραλλαγών. Οι παραλλαγές Diabelli θεωρούνται από τα σημαντικότερα έργα αυτού του είδους και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για αρκετά έργα τηςρομαντικής περιόδου. Η τρίτη δημιουργική περίοδος χαρακτηρίζεται από την ολοκλήρωση της 9ης Συμφωνίας, η οποία παρουσιάστηκε δημόσια τον Μάιο του 1824. Αναφέρεται πως ο Μπετόβεν, που φαινομενικά διηύθυνε το έργο, δεν ήταν σε θέση να ακούσει τα χειροκροτήματα του πλήθους και χρειάστηκε να τον στρέψει προς το κοινό για υπόκλιση μία από τις σολίστ. Στην ένατη συμφωνία υπάρχει ένα στοιχείο καινοτομίας που είναι η χρήση χορωδίας και τεσσάρων μονωδών στην μελοποίηση του ποιήματος Ωδή στη Χαρά του Σίλερ (Shiller). Θεωρείται ως σήμερα ένα από τα αριστουργήματα στην ιστορία της μουσικής αν και, σε ορισμένα σημεία, ο συνθέτης έχει (πιθανόν λόγω της κώφωσής του) γράψει για ορισμένα όργανα (όπως το κόρνο) νότες που δεν τις διαθέτουν. Άλλα έργα που ανήκουν στην τελευταία περίοδο δημιουργίας του Μπετόβεν είναι τα τελευταία έξι κουαρτέτα εγχόρδων, οι τελευταίες έξι σονάτες για πιάνο καθώς και η Missa Solemnis (Επίσημη Λειτουργία), έργο θρησκευτικής αντιστικτικής μουσικής.

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B2%CE%B9%CF%87_%CE%B2%CE%B1%CE%BD_%CE%9C%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%8C%CE%B2%CE%B5%CE%BD

Τόνυ Άντονυ (30 Ιανουαρίου 1948 – 13 Δεκεμβρίου 2014)

Ο Τόνυ Άντονυ (πραγματικό όνομα Αντώνης Κόνιαρης, Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 1948 – 13 Δεκεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας ηθοποιός και μίμος. Εμφανίσθηκε σε πολλά θεατρικά έργα κι επιθεωρήσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικά έργα, μεταξύ των οποίων και πολλές βιντεοταινίες. Ακόμη, έχει πραγματοποιήσει ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορα κέντρα διασκέδασης σαν καλλιτέχνης της stand-up Comedy. Σημαντικός ήταν ο ρόλος του στην πρωτότυπη θεατρική παράσταση "Σεσουάρ για Δολοφόνους". Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Ο Τόνυ Άντονυ απεβίωσε στις 13 Δεκεμβρίου 2014, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Ο θάνατός του έγινε γνωστός το πρωί της επόμενης ημέρας.

Ενδεικτική εργογραφία:

"Οι Φτωχοδιάβολοι" (1964)

"Εις Μνήμιν Χάρρυ Κλυνν... και Κλάμα" (1984)

"Made in Greece" (1987)

"Τα 7 κακά της μοίρας μου" (1991)

"Είσαι το Ταίρι μου" (2002)

"Το Κόκκινο Δωμάτιο" (2006)

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%8C%CE%BD%CF%85_%CE%86%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BD%CF%85

Sinéad O'Connor (8 Δεκεμβρίου του 1966 - )

Η Σινέντ Μαρί Μπερναντέτ Ο' Κόνορ (γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1966) είναι Ιρλανδή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός που έγινε ευρύτερα γνωστή τη δεκαετία του 1980 με το άλμπουμ της The Lion and the Cobra.

Η ζωή της

H Σινέντ Ο' Κόνορ γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1966 στο Γκλέναγκερι του Δουβλίνου. Οι γονείς της, Σον Ο' Κόνορ και Μαρί Ο' Κόνορ χώρισαν όταν η Σινέντ ήταν 8 ετών. Αυτή και τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια της μεγάλωσαν με τη μητέρα τους η οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες της Σινέντ, τους κακοποιούσε σωματικά. Το τραγούδι της Fire on Babylon αναφέρεται στις επιπτώσεις της δικής της κακοποίησης αλλά και όλων των κακοποιημένων παιδιών. Ωστόσο η Σινέντ αποφάσισε το 1979 να ζήσει με τον πατέρα της και τη νέα του σύζυγο. Όμως ο τρόπος ζωής που ακολουθούσε την οδήγησε στο "Grianán Training Centre", ένα κέντρο συμμόρφωσης. Εκεί αφοσιώθηκε στην ανάπτυξη της γραφής και στη μουσική. Το 1983 ο πατέρας της την έστειλε στο Newtown School όπου με την ενθάρρυνση από τον καθηγητή της, για την εκμάθηση της ιρλανδικής γλώσσας, ηχογράφησε μία επίδειξη με δύο δικά της τραγούδια. Στα μέσα του 1984 γνώρισε τον Κόλουμπ Φάρελι και μαζί δημιούργησαν ένα συγκρότημα, το Ton Ton Macoute, με την Σινέντ τραγουδίστρια. Εκείνη εγκατέλειψε το σχολείο και ακολούθησε το συγκρότημα στο Δουβλίνο. Το 1985 η μητέρα της σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και λίγο αργότερα εγκατέλειψε το συγκρότημα. Η μουσική της καριέρα ξεκίνησε όταν το ιρλανδικό συγκρότημα In Tua Nua ανακάλυψε τη φωνή της. Η φήμη της ανήλθε προς το τέλος της δεκαετίας του 1980 με το πρώτο της άλμπουμ, The Lion and the Cobra. Το 1990 έκανε παγκόσμια επιτυχία με το Nothing Compares 2 U. Ωστόσο το τραγούδι της αντιμετώπισε κατά καιρούς πολλές διαφωνίες ύστερα από δηλώσεις και χειρονομίες τις ίδιας, όπως η χειροτονία της ως ιερέας παρόλο που ήταν γυναίκα με Ρωμαιοκαθολικό υπόβαθρο.

Σταδιοδρομία

1980

Η Ο' Κόνορ ως τραγουδίστρια για το συγκρότημα Ton Τon Macoute τράβηξε την προσοχή της μουσικής βιομηχανίας και υπέγραψε με την Ensign Records, η οποία κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ The lion and the Cobra στα τέλη του 1987.[1] Το λεύκωμα αυτό πούλησε περισσότερα από 500.000 αντίτυπα και έγινε πλατινένιο. Εκείνη την περίοδο απέκτησε έναν έμπειρο μάνατζερ, τον Φάτνα Ο' Σίλαϊ. Αμέσως μόλις υπέγραψε ξεκίνησε τη συνεργασία παρέχοντας τα φωνητικά για το τραγούδι Heroine το οποίο έγραψε με τον κιθαρίστα των U2 The Edge για το σάουντρακ της ταινίας Captive. Το τραγούδι Mandinka ήταν μία μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία της εποχής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1989 ο τραγουδιστής των The The Ματ Τζόνσον κάλεσε την Ο' Κόνορ σαν τραγουδίστρια για το άλμπουμ Mind Bomb.

1990

Με την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ της το 1990 με τίτλο I Do Not Want What I Haven' t Got, το οποίο βαθμολογήθηκε ως το Δεύτερο Καλύτερο Άλμπουμ της Χρονιάς από το ΝΜΕ [2], διακρίθηκε και οι κριτικοί επαίνεσαν την εκφραστική φωνή της. Την ίδια χρονιά συμμετείχε σε μία συναυλία των Pink Floyd καλεσμένη από τoν Ρόγερ Γουότερ. Την επιτυχία της αυτή ακολούθησε το σινγκλ Nothing Compares 2 U, που κέρδισε τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Grammy συμπεριλαμβανομένου του Καλύτερου Άλμπουμ και Καλύτερου Τραγουδιού. Για έντεκα εβδομάδες βρισκόταν στην πρώτη θέση στην Ιρλανδία όπως και στη Γερμανία. Το βίντεο του Nothing Compares 2U κέρδισε το βραβείο MTV για το Βίντεο της Χρονιάς και η Σινέντ ονομάστηκε Καλλιτέχνης της Χρονιάς το 1991. Το 1990 συνέβαλε σε μία διασκευή του You Do Something To Me, αφιέρωμα στο AIDS. Μοιράζοντας τον χρόνο της για εννιά χρόνια μεταξύ Λονδίνου και Λος Άντζελες επέστρεψε στο σπίτι της στο Δουβλίνο το 1992 για να αφοσιωθεί στην ανατροφή του εξάχρονου γιου της, που είχε αποκτήσει με τον ντράμερ Τζον Ρέινολντς τη δεκαετία του '80. Τους επερχόμενους μήνες τους πέρασε τραγουδώντας με τον δάσκαλό της Φρανκ Μέριμαν στο Parnell School of Music. Το 1992 επίσης συνέβαλε φωνητικά στο Come talk to me και το 1993 συνέβαλλε στο σάουντρακ για την ταινία In the Name of the Father με το τραγούδι You Made Me the Thief of Your Heart με τη συνεισφορά του τραγουδιστή των U2 Μπόνο. To 1995 συμμετείχε στο μουσικό φεστιβάλ Lollapalooza αλλά τα σχέδιά της ανατράπηκαν όταν έμεινε για δεύτερη φορά έγκυος. Το 1997 έπαιξε στην ταινία του Νιλ Τζόρνταν The Butcher Boy.

2000

Το Faith and Courage κυκλοφόρησε το 2000 συμπεριλαμβανομένου του σινγκλ No woman no Man. Την παραμονή της κυκλοφορίας του η Ο' Κόνορ ανακοίνωσε πως είναι λεσβία κάτι το οποίο αργότερα ανακάλεσε. Το 2002 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Sean-Nos Nua το οποίο περιείχε ένα cover από ένα καναδέζικο τραγούδι το οποίο κατακρίθηκε για ερμηνεία λεσβιακής αγάπης και όχι ετεροφυλικής. Το 2003 κυκλοφόρησε το άλμπουμ της She Who Dwells in the Secret Place of the Most High Shall Abide Under the Shadow of the Almighty και αμέσως μετά ανακοίνωσε την αποχώρηση της από το μουσικό χώρο. Στο άλμπουμ της Collaborations, το οποίο κυκλοφόρησε το 2005, συνεργάστηκε με καταξιωμένους καλλιτέχνες. Ύστερα από μία μικρή χρονική περίοδο αδράνειας ανακοίνωσε σε μία συνέντευξή της ότι η αποχώρηση της αφορούσε αποκλειστικά την ποπ και ροκ μουσική και ότι ήθελε να δοκιμάσει και άλλα είδη. Το ρέγκε άλμπουμ Throw Down Your Arms δέχθηκε θετικές κριτικές το 2005. Στις 8 Νοεμβρίου του 2006 παρουσίασε 7 τραγούδια από το επερχόμενο άλμπουμ της Theology το οποίο κυκλοφόρησε τελικά το 2007.

Τον Ιανουάριο του 2010, η Ο' Κόνορ, πραγματοποίησε ένα ντουέτο με την τραγουδίστρια Μαίρη Τζ. Μπλάιζ με τίτλο This is to Mother You. Τα έσοδα από τις πωλήσεις του τραγουδιού δωρίθηκαν στον οργανισμό GEMS [4]. Η Ο' Κόνορ ανακοίνωσε ότι δούλευε για την ηχογράφηση ενός νέου άλμπουμ, με τίτλο Home. Στις 10 Οκτωβρίου του 2011 η Ο' Κόνορ ανακοίνωσε ότι η ημερομηνία κυκλοφορίας του άλμπουμ, με τίτλο How About I Be Me (And You Be You) είχε οριστεί για τις 20 Φεβρουαρίου 2012.[5] Το τραγούδι Lay your head down, γραμμένο από τους Μπάιαν Μπερν και Γκλεν Κλόους για το σάουντρακ της ταινίας Albert Nobbs και εκτελούμενο από την Ο' Κόνορ, ορίστηκε για ένα χρυσό βραβείο σφαιρών για το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι.

Τα άλμπουμ της

1987: The Lion and the Cobra (περιέχει: Jackie, Mandinka, Jerusalem, Just like U said it would B, Never get old, Troy, I want your (hands on me), Drink before the war, Just call me Joe)

1990: I Do Not Want What I Haven't Got (περιέχει: Feel so different, I am stretched on your grave, Three babies, The emperor's new clothes, Black boys on mopeds, Nothing compares 2 U, Jump in the river, You cause as much sorrow, The last day of our acquaintance, I do not want what I haven't go)

1992: Am I Not Your Girl? (περιέχει: Why don't you do right?, Bewitched-bothered and bewildered, Secret love, Black coffee, Success has made a failure of our home, Don't cry for me Argentina, I want to be loved by you, Gloomy Sunday, Love letters, How insensitive, Scarlet ribbons, Don't cry for me Argentina (instrumental).

1994: Universal Mother (περιέχει: Germaine, Fire on Babylon, John I love you, My darling child, Am I a human?, Red football, All apologies, A perfect Indian, Scorn not his simplicity, All babies, In this heart, Tiny grief song, Famine, Thank you for hearing me)

2000: Faith and Courage (περιέχει: The healing room, No man's woman, Jealous, Dancing lessons, Daddy I'm fine, 'Til I whisper u something, Hold back the night, What doesn't belong to me, The state I'm in, The lamb's book of life, If u ever, Emma's song, Kyrié eléison)

2002: Sean-Nós Nua (περιέχει: Peggy Gordon, Her mantle so green, Lord Franklin, The singing bird, Óró sé do bheatha 'bhaile, Molly Malone, Paddy's lament, The Moorlough shore, The parting glass, Báidín Fheilimí, My Lagan love, Lord Baker (with Christy Moore, vocals), I'll tell me ma)

2005: Throw Down Your Arms (περιέχει: Jah nuh dead, Marcus Garvey, Door peep, He prayed, Y mas gan, Curly locks, Vampire, Prophet has arise, Downpressor man, Throw down your arms, Untold stories, War)

2007: Theology (περιέχει: Something beautiful, We people who are darker than blue, Out of the depths, Dark I am yet lovely, If you had a vineyard, Watcher of men, The glory of Jah, Whomsoever dwells, Rivers of Babylon, Hosanna Filio David, I don't know how to love Him).

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B9%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84_%CE%9F%27_%CE%9A%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%81

Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883 - 26 Οκτωβρίου 1957)

Ο συγγραφέας που μεταφράστηκε σε περισσότερες γλώσσες από κάθε άλλο Έλληνα. Ο δημιουργός που προτάθηκε τρεις φορές για το βραβείο Νόμπελ, εισερχόμενος σε ρεύματα από το χριστιανισμό έως τον κομμουνισμό. Ο Νίκος Καζαντζάκης έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 26 Οκτώβρη του 1957.

Μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος, δημοσιογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883 έως 26 Οκτωβρίου 1957) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα.

Πιο γνωστός για τα έργα του: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά και Ο Τελευταίος Πειρασμός(έχουν μεταφερθεί και στον κινηματογράφο), προτάθηκε τρεις φορές για το βραβείο Νόμπελ.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όταν αποτελούσε ακόμη μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στο Ηράκλειο έβγαλε το γυμνάσιο και το 1902 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου ξεκίνησε νομικές σπουδές.

Εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα, το 1906, δημοσιεύοντας το δοκίμιο Η Αρρώστια του Αιώνος και το πρώτο του μυθιστόρημα Όφις και Kρίνο(με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβάμη). Τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές, στο Παρίσι. Εκεί, επηρεάστηκε από τις διαλέξεις του Ανρί Μπεργκσόν. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, δημοσίευσε κριτικές μελέτες σε διάφορα περιοδικά και εξέδωσε το 1909 τη διατριβή του επί υφηγεσία Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη Φιλοσοφία του Δικαίου και της Πολιτείας.

Ασκητική

Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.

Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.

Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!

Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.

Ζούμε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι, το ενδιάμεσο φωτεινό σημείο το λέμε ζωή.

Η ανώτατη αρετή δεν είναι νά' σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.

Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!

Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν' αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα.

Να 'σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.

Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή.

Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν' αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!

Σα να 'ναι όλη η ζωή ετούτη τ' ορατό αιώνιο κυνήγι ενός αόρατου Γαμπρού, που κυνηγάει από κορμί σε κορμί την αιωνιότητα, την αδάμαστη Νύφη.

Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες.

Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

Μάνος Λοΐζος (22 Οκτωβρίου 1937 - 17 Σεπτεμβρίου 1982)

Κυπριακής καταγωγής μουσικοσυνθέτης, με σπουδαία προσφορά στο έντεχνο λαϊκό τραγούδι.

Ο Εμμανουήλ Λοΐζος γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1937 στο χωριό Άγιοι Βαβατσινιάς της επαρχίας Λάρνακας. Ήταν το μοναδικό παιδί του Ανδρέα Λοΐζου και της Δέσποινας Μανάκη, κόρης γεωπόνου από τη Ρόδο. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου προς αναζήτηση καλύτερης τύχης, όταν ο Μάνος ήταν επτά ετών.

Με τη μουσική ασχολήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια. Γράφτηκε σε τοπικό Ωδείο και άρχισε να μαθαίνει βιολί, αλλά κατέληξε στην κιθάρα. Μετά την αποφοίτησή του από το Αβερώφειο Γυμνάσιο της Αλεξάνδρειας το 1955 ήλθε στην Αθήνα και γράφτηκε αρχικά στη Φαρμακευτική Σχολή και στη συνέχεια στην ΑΣΟΕΕ. Στις αρχές του 1960 ήλθε η μεγάλη στροφή στη ζωή του, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μουσική.

Για να επιβιώσει κάνει διάφορες δουλειές, από γκαρσόνι σε ταβέρνα μέχρι γραφίστας και διακοσμητής. Το 1962 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα, ο οποίος μεσολαβεί στη «Φίλιπς» για την ηχογράφηση του πρώτου του τραγουδιού. Είναι το «Τραγούδι του δρόμου», ελληνική απόδοση του Νίκου Γκάτσου σ' ένα ποίημα του Λόρκα με ερμηνευτή τον Γιώργο Μούτσιο.

Το Απρίλιο του 1962 έγινε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος στο Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής (ΣΦΕΜ), με στόχο τη στήριξη του έργου του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και την προβολή νέων δημιουργών. Στις τάξεις του συλλόγου θα βρεθούν πολύ γρήγορα ο Χρήστος Λεοντής, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Νότης Μαυρουδής, ο Φώντας Λάδης, ο Μάνος Ελευθερίου και πολλοί άλλοι. Αναλαμβάνει τη διεύθυνση της χορωδίας του συλλόγου και με αυτή συμμετέχει το καλοκαίρι στις παραστάσεις της μουσικής επιθεώρησης του Μίκη Θεοδωράκη «Όμορφη Πόλη» που ανεβαίνει με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Παρκ.

Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται τη Μάρω Λήμνου, τη μετέπειτα συγγραφέα παιδικών βιβλίων, γνωστή ως Μάρω Λοΐζου. Ένα χρόνο αργότερα, τον Αύγουστο του 1966, θα γεννηθεί η κόρη τους Μυρσίνη. Τα επόμενα χρόνια θα είναι αρκετά δημιουργικά για τον συνθέτη. Γράφει τραγούδια και μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας μπήκε πολλές φορές στο στόχαστρο των αρχών για τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις. Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 συνελήφθη και πέρασε 10 μέρες στα κρατητήρια στης Ασφάλειας. Μέσα στο ξέφρενο κλίμα της μεταπολίτευσης συμμετέχει στις μεγάλες λαϊκές συναυλίες της εποχής και στο τέλος του 1974 κυκλοφορεί το δίσκο «Τα Τραγούδια του Δρόμου», με όλα εκείνα τα τραγούδια του που είτε είχαν απαγορευτεί τα προηγούμενα χρόνια, είτε δεν τους είχε επιτραπεί η ηχογράφηση από τη λογοκρισία της επταετίας. Την τριετία 1974 - 1977 υπήρξε ένας από τους βασικούς εκφραστές του πολιτικού τραγουδιού. Το 1978 αναλαμβάνει την προεδρία της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Ελλάδας και πρωτοστατεί στη δημιουργία φορέα είσπραξης των πνευματικών δικαιωμάτων. Τον ίδιο χρόνο παντρεύεται σε δεύτερο γάμο την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη.

Στην εικοσαετή μουσική του διαδρομή έγραψε μερικά από τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια, συνεργαζόμενος με τους στιχουργούς Γιάννη Νεγρεπόντη, Φώντα Λάδη, Μανώλη Ραούλη, Δημήτρη Χριστοδούλου και Λευτέρη Παπαδόπουλο, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1965 και έγιναν αχώριστοι φίλοι. Τα τραγούδια του, γεμάτα λυρισμό και τρυφερότητα, ερμήνευσαν μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γιάννης Καλατζής, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Δήμητρα Γαλάνη.

Ο Μάνος Λοΐζος έφυγε νωρίς από τη ζωή στις 17 Σεπτεμβρίου 1982. Άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Μόσχας, χτυπημένος από την επάρατη νόσο.

Βασική Δισκογραφία

«Ο Σταθμός» (1968): Επτά τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και πέντε ορχηστρικά. («Minos») Επιτυχίες: «Δελφίνι, Δελφινάκι», «Το παληό ρολό», «Η δουλειά κάνει τους άντρες», «Ο Σταθμός». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής, Λίτσα Διαμάντη, Δημήτρης Ευσταθίου και Γιώργος Νταλάρας.

«Θαλασσογραφίες» (1970): 11 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. («Minos») Επιτυχίες: «Έχω ένα καφενέ», «Τζαμάικα», «10 παλληκάρια». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής, Γιώργος Νταλάρας, Μαρίζα Κωχ, Γιάννης Πάριος και ο συνθέτης.

«Ευδοκία» (1971): Το σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας του Αλέξη Δαμιανού. («Minos») Επιτυχία: «Το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας».

«Να 'χαμε τι να 'χαμε...» (1972): 10 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. («Minos») Επιτυχίες: «Παποράκι», «Ήλιε μου σε παρακαλώ», «Κουταλιανός», «Ελισσώ». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής και Γιώργος Νταλάρας.

«Τραγούδια του δρόμου» (1974): 12 τραγούδια σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, Δημήτρη Χριστοδούλου, Νίκου Γκάτσου και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Μέρμηγκας», «Τσε», «Τ' Ακορντεόν», «Τρίτος Παγκόσμιος». Τραγουδούν: Αλέκα Αλιμπέρτη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Χορωδία Γιώργου Κακίτση και ο συνθέτης.

«Καλημέρα ήλιε» (1974): 12 τραγούδια σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Καλημέρα Ήλιε», «Μια καλημέρα», «Με φάρο το φεγγάρι», «Θα έρθει μόνο μια στιγμή», «Δώδεκα παιδιά» και «Όταν σε είδα να ξυπνάς». Τραγουδούν: Κώστας Σμοκοβίτης, Χάρις Αλεξίου, Αλέκος Αλιμπέρτης και ο συνθέτης.

«Τα νέγρικα» (1975): Κύκλος 10 τραγουδιών σε ποίηση Γιάννη Νεγρεπόντη. («Minos») Επιτυχία: «Ο γερο νέγρο Τζιμ». Τραγουδούν: Μαρία Φαραντούρη και Μανώλης Ρασούλης.

«Τα τραγούδια μας» (1976): 12 τραγούδια σε στίχους Φώντα Λάδη με ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα. («Minos») Επιτυχίες: «Λιώνουν τα νιάτα μας», «Πάγωσε η τζιμινιέρα», «Το Δέντρο». Ο δίσκος έγινε πλατινένιος, αλλά τα περισσότερα τραγούδια κόπηκαν από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ, λόγω των πολιτικοκοινωνικών τους μηνυμάτων.

«Τα τραγούδια της Χαρούλας» (1979): 12 τραγούδια σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα. («Minos») Επιτυχίες: «Γύφτισσα τον εβύζαξε», «Τέλι, Τέλι, Τέλι», «Όλα σε θυμίζουν». Τραγουδούν: Χάρις Αλεξίου και Δημήτρης Κοντογιάννης. Ο δίσκος έγινε πλατινένιος.

«Για μια μέρα ζωής» (1980): 12 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, Μανώλη Ρασούλη, Δώρας Σιτζάνη, Φώντα Λάδη, Τάσου Λειβαδίτη και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Σ' ακολουθώ», «Κι αν είμαι ροκ», «Η ημέρα εκείνη δεν θα αργήσει». Τραγουδούν: Δήμητρα Γαλάνη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Δώρα Σιτζάνη και ο συνθέτης.

«Γράμματα στην αγαπημένη» (1983): Μελοποιημένη ποίηση του τούρκου Ναζίμ Χικμέτ σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου. («Minos»)

«Εκτός Σειράς. Σαράντα σκόρπιες ηχογραφήσεις» (2002): Συλλογή με επιτυχίες του που δεν είχαν συμπεριληφθεί σε δίσκους. («Minos»)

«Τα τραγούδια του Σεβάχ» (2003): Συλλογή με τις μεγάλες επιτυχίες του («Minos»)

Πηγή: http://www.sansimera.gr/biographies/296#ixzz3Gtygrxmc

Janis Joplin (19 Ιανουαρίου 1943 - 4 Οκτωβρίου 1970)

Αμερικανίδα τραγουδίστρια της ροκ μουσικής. Προικισμένη με μία συγκλονιστική φωνή, απέδιδε με την ίδια θέρμη τον δυναμισμό του ροκ και την απελπισία των μπλουζ.

H Τζάνις Λιν Τζόπλιν (Janis Lyn Joplin) γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1943 στο Πορτ Άρθουρ του Τέξας, στους κόλπους μιας χριστιανικής οικογένειας. Από νεαρή ηλικία έδειξε τις επαναστατικές της διαθέσεις, επηρεασμένη από τη γενιά των μπιτ. Αν και ξεκίνησε να σπουδάζει ζωγραφική, γρήγορα άλλαξε κατεύθυνση και ασχολήθηκε με τη μουσική, επηρεασμένη από τις μεγάλες ηρωίδες των μπλουζ. Είδωλά της υπήρξαν οι Λεντμπέλι, Ότις Ρέντινγκ και κυρίως η Μπέσι Σμιθ και η Οντέτα Χολμς, από τις οποίες εμπνεύστηκε το ακατέργαστο, πηγαίο φωνητικό της στιλ, που τόσο διέφερε από τις φολκ ερμηνείες συγχρόνων της τραγουδιστριών, όπως της Τζόαν Μπαέζ και της Τζούντι Κόλινς.

Το 1962 κι ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Όστεν εγκατέλειψε τις σπουδές της και εγκαταστάθηκε στο ελευθεριακό περιβάλλον του Σαν Φρανσίσκο, αποφασισμένη να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική. Ύστερα από αρκετές περιπλανήσεις και συνεργασίες, βρήκε το ιδανικό συνοδευτικό γκρουπ στους «Big Brother And The Holding Company», το αυτοσχεδιαστικό μπλουζ ύφος των οποίων ταίριαξε απόλυτα με τη φωνητική τεχνική της.

Έπειτα από μία θριαμβική εμφάνιση στο φεστιβάλ του Μόντερεϊ (17 Ιουνίου 1967) κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «Big Brother and the Holding Company», με μεγαλύτερη επιτυχία τη διασκευή ενός παραδοσιακού αμερικανικού τραγουδιού, του «Down on Me». Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε το «Cheap Thrills», μία αποθέωση της ψυχεδελικής σόουλ, που περιλαμβάνει δύο κλασικά τραγούδια της («Piece Of My Heart», «Summertime» και «Ball And Chain»).

Ωστόσο, διάφορες δυσκολίες οδήγησαν την Τζάνις στην απόφαση να αφήσει το γκρουπ το Νοέμβριο του 1968 και να συνεχίσει με τους «Kozmic Blues Band», στις τάξεις των οποίων υπήρχαν σπουδαία ονόματα του λευκού μπλουζ, όπως του Μάικ Μπλούμφιλντ και του ελληνοαμερικανού Νικ Γκραβενίτις (πρώην μέλη των «Electric Flag»). Μαζί τους εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του Γούντστοκ (16 Αυγούστου 1969) και ηχογράφησε το άλμπουμ «I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!» (1969), που περιείχε τις επιτυχίες «Try (Just A Little Bit Harder)», «Kozmic Blues» και «To Love Somebody».

Δυστυχώς, η εξάρτησή της από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ όλο και μεγάλωνε. Αναγκάστηκε να αφήσει το γκρουπ για να υποβληθεί σε θεραπεία. Λίγο μετά την επιστροφή της κι ενώ είχαν προχωρήσει οι ηχογραφήσεις για το πρώτο άλμπουμ της με τη νέα μπάντα «Full Tilt Boogie Band», η Τζάνις Τζόπλιν βρέθηκε νεκρή στις 4 Οκτωβρίου 1970 από υπερβολική δόση ηρωίνης σε δωμάτιο ξενοδοχείου του Χόλιγουντ.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε, τελικά, μετά το θάνατό της, με τον τίτλο «Pearl» και για πολλούς ήταν η καλύτερη δουλειά της. Ανάμεσα στις καλύτερες στιγμές του ήταν τρεις συνθέσεις του Τζέρι Ραγκαβόι («My Baby», «Cry Baby», «Get It While You Can») και μία του Κρις Κριστόφερσον («Me And Bobby McGee»).

Σχετικά

Το περιοδικό Rolling Stone την κατέταξε στην 46η θέση της λίστας με τους 100 σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών (2004) και στη θέση 28 της λίστας με τους 100 σπουδαιότερους τραγουδιστές όλων των εποχών (2008).

Τραγούδια αφιερωμένα στην Τζάνις Τζόπλιν έγραψαν ή ερμήνευσαν ο Λέοναρντ Κοέν («Chelsea Hotel #2»), ο Τζέρι Γκαρσία («Birdsong»), η Τζόαν Μπαέζ («In the Quiet Morning», «Children of the Eighties»), οι The Mamas & the Papas («Pearl») και ο Κάντρι Τζο ΜακΝτόναλντ («Janis»).

Η ταινία του Μαρκ Ράιντελ «Το τριαντάφυλλο» («The Rose») με πρωταγωνίστρια την Μπέτι Μίντλερ βασίζεται χαλαρά στη ζωή της Τζάνις Τζόπλιν.

Πηγή: http://www.sansimera.gr/biographies/1000#ixzz3FCjKI2Ok

Αντρέα Μποτσέλι (22 Σεπτεμβρίου - )

Ο Αντρέα Μποτσέλι (Andrea Bocelli) είναι ιταλός τενόρος.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1958 στο Lajatico της Πίζα. Από την ηλικία των 12 ετών έμεινε τυφλός, λόγω ενός ατυχήματος σε ποδοσφαιρικό αγώνα, σε συνδυασμό με προδιάθεση γλαυκώματος που είχε.

Από μικρό παιδί έπαιζε εκκλησιαστικό όργανο και έδειξε σαφή κλίση προς τη μουσική. Σπούδασε νομική, αφού άσκησε όμως για ένα χρόνο τη δικηγορία, την εγκατέλειψε και αφιερώθηκε οριστικά στο τραγούδι.

Πολλά τραγούδια που τραγούδησε έγιναν μεγάλες επιτυχίες, φέρνοντας την όπερα, τις άριες και την ποπ μουσική πιο κοντά.

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B1_%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B9

Σωτήρης Μουστάκας

Σωτήρης Μουστάκας (17 Σεπτεμβρίου 1940 - 4 Ιουνίου 2007)

Κύπριος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, με σπουδαία κωμική φλέβα και μεγάλες δυνατότητες στο δράμα.

Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940 στο χωριό Κάτω Πλάτρες Λεμεσού και ήταν το τελευταίο παιδί πολυμελούς οικογένειας. Έκανε μουσικές σπουδές (βιολί), αλλά το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός. Από το Δημοτικό κιόλας ήταν πρωταγωνιστής στα έργα που ανέβαζε με τους συμμαθητές του. Του άρεσε ο Σέξπιρ, αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν, που τον είχε δει στο σινεμά.

Το άτυπο ντεμπούτο του στο θεατρικό σανίδι το έκανε στη Λεμεσό. Είχε πάει να δει τον θίασο του Νίκου Σταυρίδη και κάποια στιγμή βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει στα καμαρίνια. Εκεί ζήτησε τη βοήθεια του σπουδαίου κωμικού, όταν θα ερχόταν στην Αθήνα να σπουδάσει θέατρο. Στο διάλειμμα από σκηνής ο Σταυρίδης έλεγε ανέκδοτα στον κόσμο. «Κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να φωνάζει το όνομά μου. Με κάλεσε στη σκηνή. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου» είχε πει.  

Σε ηλικία 15 χρονών, συμμετείχε ενεργά στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959), ως αγγελιοφόρος διαταγών του αρχηγού της, Διγενή Γρίβα, προς τις διάφορες αντιστασιακές ομάδες. Μοίραζε φυλλάδια κι έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για εφτά μήνες. Με πλαστό διαβατήριο ταξίδεψε στην Αθήνα για να σπουδάσει ηθοποιός, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του.

Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σ' ένα εστιατόριο ως σερβιτόρος και παράλληλα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Κόπηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε και την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, την οποία παντρεύτηκε το 1973 κι έκαναν μία κόρη, την Αλεξία. Την περίοδο που σπούδαζε στο Εθνικό, πέρασε στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στην ΑΣΟΕΕ.

Ως σπουδαστής εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι κρατώντας ένα μικρό ρόλο στο έργο «Χαραυγή» του Δημήτρη Μπόγρη (1961) κι ένα χρόνο αργότερα έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση με τον θίασο της Κάκιας Αναλυτή και του Κώστα Ρηγόπουλου στο έργο των Βαγγέλη Γκούφα και Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες». Με τον ίδιο θίασο συνεργάστηκε και τον επόμενο χρόνο, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με τους θιάσους Μάρως Κοντού - Γιώργου Πάντζα και Λάμπρου Κωνσταντάρα - Μάρως Κοντού.

Στα μέσα της δεκαετίας του '60 έπαιξε στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, ενώ σημαντική θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη. Τη θεατρική σεζόν 1969-1970 συνεργάστηκε με τον θίασο Αλέξη Μινωτή - Κατίνας Παξινού στο θεατρικό του Σον Ο’ Κέιζι «Η Ήρα και το παγόνι». Το 1976 συγκρότησε τον δικό του θίασο και ανέβασε τα έργα «Το κλουβί με τις τρελλές», «Βιολιστής στη στέγη», «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» και «Ο σιγανοπαπαδιάς».

Ηθοποιός με άνεση στον αυτοσχεδιασμό, διακρίθηκε ιδιαίτερα στην επιθεώρηση. Το 1994 τιμήθηκε με το βραβείο επιθεώρησης «Παναθήναια» για την ερμηνεία του στο νούμερο «Άμλετ» και δύο χρόνια η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων τού απένειμε το βραβείο «Παπαδούκα» για το νούμερο «Οι δύο δουλειές» στην επιθεώρηση «Και Μί-μη χειρότερα».

Στον κινηματογράφο, η καριέρα του ξεκίνησε το 1964 με τον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, όπου υποδύθηκε τον τρελό του χωριού και ολοκληρώθηκε με τον ρόλο του Τιτσιάνο στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ελ Γκρέκο» το 2007. Σταθμός θεωρήθηκε η ερμηνεία του στην ταινία «Ο Νομοταγής Πολίτης», σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού και σενάριο Κώστα Μουρσελά. Τη δεκαετία του '80 πρωταγωνίστησε σε δεκάδες βιντεοταινίες. Το 2002 βραβεύτηκε για το ρόλο τού 98χρονου χάκερ στην τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Σμαραγδή «Τα χαϊδεμένα παιδιά», που μεταδόθηκε από την ΕΤ1.

Ο Σωτήρης Μουστάκας πέθανε στις 4 Ιουνίου 2007 σε νοσοκομείο της Αθήνας, σε ηλικία 66 ετών. Λίγες ώρες πριν από το μοιραίο είχε αισθανθεί αδιαθεσία, κατά τη διάρκεια πρόβας του «Πλούτου» του Αριστοφάνη, που θα παρουσίαζε με τους Θύμιο Καρακατσάνη, Γιώργο Κωνσταντίνου και Βάσια Τριφύλλη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από καρκίνο.

Φιλμογραφία

Zorba the Greek (1964)

Το πρόσωπο της ημέρας (1965)

Μπετόβεν και μπουζούκι (1965)

Μιά σφαίρα στην καρδιά (Une balle au coeur, 1966)

Φίφης ο ακτύπητος (1966)

Να ζει κανείς ή να μη ζει (1966)

Φως νερό τηλέφωνο...οικόπεδα με δόσεις (1966)

Ο κόσμος τρελάθηκε (1967)

Ο μόδιστρος (1967)

Ο χαζομπαμπάς  (1967)

Τα ψίχουλα του κόσμου (1967)

Martha (1967)

Για την καρδιά της ωραίας Ελένης (1967)

 Άδικη κατάρα (1967)

Έρωτες στη Λέσβο (1967)

Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967)

Κολωνάκι διαγωγή μηδέν (1967)

Η κόρη της Πενταγιώτισσας (1967)

Αθήνα, η κλοπή της οδού Σταδίου (1968)

Θα τα κάψω τα λεφτά μου (1968)

Ο μπούφος (1968)

Ο τσαχπίνης (1968)

Οι μνηστήρες της Πηνελόπης (1968)

Ο πεθερόπληκτος (1968)

Η ωραία του κουρέα (1969)

Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα (1969)

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό… (1969)

Ξύπνα κορόιδο... (1969)

Ένα αστείο κορίτσι (1970)

Η τύχη μου τρελάθηκε (1970)

Ο αχαϊρευτος (1970)

Το παιδί της μαμάς (1970)

Για μια χούφτα τουρίστριες (1971)

Θύμιος εναντίον Τσίτσιου (1971)

Ο αρχιψεύταρος (1971)

Οι άντρες ξέρουν να αγαπούν (1971)

Ένας νομοταγής πολίτης (1974)

Αναστενάζουν οι πενιές (1970)

Γυναίκες στα όπλα (1979)

Γεύση από Ελλάδα (1980)

Καθένας με την τρέλλα του... (1980)

Ο παρθενοκυνηγός (1980)

Η "Νονά" (1981)

Το μεγάλο ρουθούνι (1981)

Πάτερ Γκομένιος (1982)

Εγώ και το πουλί μου (1982)

Καμικάζι τσαντάκιας (1982)

Μήτσος... ο ρεζίλης (1983)

Το ψώνιο (1983)

Το παίζω και πολύ άντρας (1983)

Αν ήταν το βιολί πουλί (1984)

Ο Δυναστείας (1985)

Τα τούβλα (1985)

Ο ροζ γάτος (1985)

Μερικοί το προτιμούν ηλεκτρονικό (1986)

Ο Τσιτσιολίνος (1987)

Καβάφης (1996)

Ο χάρος βγήκε παγανιά (2003)

El Greco (2007)

Βιντεοταινίες

Ο υπηρέτης (1985)

Ο σεξοβόμβος (1986)

Ο θυρωρός της νύστας (1986)

Ο... σαλταδόρος (1986)

Έλα Μιμή στον τόπο σου (1987)

Σωτήρης ο κροκοδειλάκιας (1987)

Τρελλά κανάλια (1987)

Σέξι μπάτσος και σκληρός (1987)

Ο ανοιχτομάτης (1987)

Ολέ ολέ γειά σου Ελλάδα κουρελέ (1987)

Ο πεθερόπληκτος (1987)

Ο κύριος Λιμενάρχης (1987)

Ο τρελλογιατρός (1987)

Εραστής από το ψυγείο (1987)

Κουρείον Περικλής ο Τρίχας (1987)

Ένας τρελός θα μας σώσει (1988)

Εραστής για 11 νύχτες (1988)

Εραστής για κλάματα (1988)

Ανδρέα προχώρα (1988)

Κοριοί και ΑΤΑ και δυο αυγά μελάτα (1988)

Απιστίες με... συνταγή γιατρού (1988)

Βαρύς γλυκός και... μερακλής! (1988)

Διαρρήκτης με το ζόρι (1988)

Ληστές και ασφαλιστές (1988)

Μην το παίζεις υπουργέ (1988)

Ο χασοδίκης (1988)

Παντρεύουν τον Ανδρέα! (1988)

Τι είδε η Φιλιππινέζα (1988)

Το συνδικάτο των μπατήριδων (1988)

Το τίμημα της αγάπης (1988)

Τόλμη και αφασία (1988)

Εγκέφαλος με βίδα... και βαλβίδα!!! (1988)

Ο ερωτοχτυπημένος (1988)

Ο μάγος του σεξ (1988)

Ένας μπάτσος στον... Παράδεισο (1989)

Θα το πάρεις το κορίτσι; (1989)

Καπετάν Φουρτούνας (1989)

Μια τρελή τρελή νύχτα (1989)

Πινασμένος και τζέντλεμαν (1989)

Σκοτώστε... τις γυναίκες μου παρακαλώ (1989)

Ο τζογαδόρος (1989)

Ο εραστής της γυναίκας μου (1989)

Μπορώ και με την.... γιαγιά μου (1989)

Ο Αλεπούς (1990)

Τηλεοπτικές σειρές

Ο κύριος συνήγορος (1970, ΥΕΝΕΔ)

Χαρούμενη Κυριακή (1972, ΕΙΡΤ)

Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα: Το κανονάκι (1980, ΕΡΤ)

Ορκιστείτε παρακαλώ (1982, ΥΕΝΕΔ)

Οι απαράδεκτοι (1991, Mega)

Δέκα μικροί Μήτσοι (1992, Mega)

Το δις εξαμαρτείν (1993, Mega)

Τα χαϊδεμένα παιδιά (2001, ΕΤ1)

Το κόκκινο δωμάτιο: Κώδικας Ελ Γκρέκο (2006, Mega)

Πηγή: http://www.sansimera.gr/biographies/987#ixzz3DbLbc9J8

Γιάννης Μπέζος (10 Σεπτεμβρίου 1956 - )

Ο Γιάννης Μπέζος είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης, γεννημένος στην Αθήνα στις 10 Σεπτεμβρίου 1956. Έχει συμμετάσχει σε σειρά παραστάσεων στην τηλεόραση και το θέατρο, κυρίως ως κωμικός. Έχει,επιπλέον, πραγματοποιήσει πέντε κινηματογραφικές εμφανίσεις.

Βιογραφία

Εκείνος που τον ανακάλυψε πρώτος ήταν ο Θύμιος Καρακατσάνης όταν ξεχώρισε το ταλέντο του κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης στο θέατρο "Σμαρούλα". Αρχικά, στο θέατρο συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το όνομά του ωστόσο απέκτησε τη σημερινή του αίγλη χάρη σε μία σειρά από σημαντικές τηλεοπτικές επιτυχίες: «Οι Απαράδεκτοι» (1991-1992, 1992-1993), «Της Ελλάδος τα παιδιά» (1993-1995), «Εκείνες κι εγώ» (1996-1998), «Bίος Ανθόσπαρτος» (1998-1999), «Άκρως οικογενειακόν» (2001-2003), «Ευτυχισμένοι μαζί»(2007-2010) και «Ο γάμος της κόρης μου» (2010) και στο Κλινική Περίπτωση (2011) . Σε πολλές από τις τηλεοπτικές σειρές στις οποίες πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί έχει συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Ανδρέα Μορφονιό με τον οποίο είναι και στενοί φίλοι, ενώ κάποιες από αυτές τις έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος.

Επίσης, έχει πρωταγωνιστήσει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις τη δεκαετία του '80 και μεγάλες επιτυχίες αρχαίων παραστάσεων όπως οι «Βάτραχοι» και η «Λυσιστράτη». Το Μάρτιο του 2009 έκανε πρεμιέρα στο θέατρο "Παλλάς" η θεατρική υπερπαραγωγή «Το κλουβί με τις τρελές», ένα διάσημο γαλλικό μιούζικαλ του Ζαν Πουαρέ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου και Σταμάτη Φασουλή.

Ο Γιάννης Μπέζος διακρίνεται επίσης για τις φωνητικές του ικανότητες, τις οποίες συχνά επιδεικνύει υποδυόμενος τους ρόλους του. Σαν αποτέλεσμα πραγματοποίησε μουσικές παραστάσεις, περιοδικές συνεργασίες και δισκογραφικές συμμετοχές (σε δίσκους του Γιώργου Χατζηνάσιου, του Νότη Μαυρουδή και του Θάνου Μικρούτσικου). Είναι παντρεμένος από - ενώ είχε κάνει και ένα γάμο πριν την Ναταλία Τσαλίκη- το 1987 με την ηθοποιό Ναταλία Τσαλίκη με την οποία είναι μαζί από το 1984, και έχει μοιραστεί σε διάφορες περιστάσεις τη θεατρική σκηνή και την τηλεόραση, ενώ έχουν και μία κόρη, την Ηρώ (1988).

Θέατρο

Απατεώνες και Τζέντλεμεν (2012)

Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα (2010-2011)

Δον Ζουάν (2010)

Ο κατά φαντασίαν ασθενής (2009)

Το κλουβί με τις τρελές (2009-2010)

Ξενοδοχείο ο παράδεισος (2007-2008)

Παντρολογήματα (2006-2007)

Όρνιθες (2006)

Αρχοντοχωριάτης (2005)

Λυσιστράτη (2004)

Λατέρνα, φτώχεια και... (1999-2000)

Βάτραχοι (1998)

Βίρα τις άγκυρες (1997-1998)

Τηλεόραση

Δίλημμα (1986) ΕΡΤ2 Guest star

Οι Απαράδεκτοι (1991 - 1993) MEGA

Οι τρεις Χάριτες (1992) MEGA Guest star

Ανατομία ενός εγκλήματος ANT1

Ο μολυβένιος στρατιώτης (1992)

Φουλ της ντάμας (1993)

Της Ελλάδος τα παιδιά (1993 - 1995) ANT1

Το γελοίον του πράγματος (1995 - 1996) ANT1

Απών (1995 - 1996) MEGA

Εκείνες κι εγώ (1996 - 1998) ANT1

Βίος ανθόσπαρτος (1998 - 1999) MEGA

Αριστοτέλης ο άριστος (1999 - 2000) MEGA

Χαϊδεμένα παιδιά (2001) ΕΡΤ

Κόκκινος κύκλος (2001) ALPHA Guest star

Άκρως οικογενειακόν (2001 - 2003) ANT1

Το πιο γλυκό μου ψέμα (2002) ANT1 Guest star

Λίστα γάμου (2003 - 2004) ΕΡΤ

Τα μαχαιρώματα (2004 - 2005) ANT1

Γάμος με τα όλα του (2005) ANT1

Τίποτα όρθιο

Εντιμότατοι κερατάδες (2006) ALPHA

Ο υποχόνδριος

Επτά Θανάσιμες Πεθερές (2006) MEGA

Η κακιά πεθερά

Ήρθε κι έδεσε (2006 - 2007) MEGA

Ευτυχισμένοι μαζί (2007 - 2009) MEGA

Μαύρα Μεσάνυχτα (2008) MEGA Guest

Κλινική Περίπτωση (2011 - 2012) MEGA

Το σπίτι της Έμμας (2013-2014) MEGA

Δια Ταύτα (2014) Alpha TV Guest στο επεισόδιο "Πίσω έχει η χήρα την ουρά"

Τηλεταινίες

Ευτυχισμένοι μαζί - Η ταινία (2009) MEGA

Ο γάμος της κόρης μου (2010) MEGA

Κινηματογράφος

Το ταγκό των Χριστουγέννων (2011)

Ιλουστρασιόν (2006)

Εφάπαξ (2001)

Πάμπτωχοι Α.Ε. (2000)

Πάνω κάτω και πλαγίως (1992)

Η γυναίκα που έβλεπε όνειρα (1989)

Αθώος ή ένοχος; (1989)

Χούλιγκανς (Κάτω τα χέρια από τα νειάτα) (1983)

Μεταγλώττιση

Η Εποχή των Παγετώνων

Η Εποχή των Παγετώνων 2: Η Απόψυξη

Η Εποχή των Παγετώνων 3: Η Αυγή των Δεινοσαύρων

Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%AD%CE%B6%CE%BF%CF%82